Auteur / Psycholoog - Boodschap
RSS

Bezorgd voor FeedBurner


Recente posts

Brief aan mijn vader; 75 jaar vrijheid Nederland
Brief aan mijn vader; 75 jaar vrijheid Nederland
Brief aan mijn vader; memorial day 5 mei 2020
Als de graven worden gedolven -nieuw leven
Brief aan mijn vader

Categorieën

Brieven aan mijn lieve vader -kunstenaars sterven nooit
Gedichten
Nieuwe bundel "Afscheid van ..............Hoofdstuk I
Verhalen
Mogelijk gemaakt door

Mijn Blog

Reisverhaal: Ons avontuur naar Disneyland Parijs waar we onszelf en elkaar weer heben gevonden.

 
Samen met mijn zoontje Thomas had ik  plannen gemaakt om ooit samennaar Disney land Parijs te gaan. Omdat hij geboren is met een hersenafwijkingen hij heel veel tijd nodig heeft om alles in tijd en ruimte te plaatsen is ditniet iets simpels om te ondernemen. Die hersenafwijking is pas op zijn tiendeontdekt in Heeze en daarbij ook zijn leer en ontwikkelings achterstand(NLD).  In Heeze waren ze fantastisch ende eerste die mij en Thomas serieus namen en begrepen. Daarvoor zijn  wij jaren lang aan het tobben zijn geweest methet vinden van de juiste scholen en ondersteuning, omdat niemand hem leek tebegrijpen, behalve de kinderen.  Dit is voormij en Thomas  een hele traumatischeperiode geweest. Een periode waarin ik voelde dat ik mezelf en mijn zoontje Thomashad verloren. Van een blij speels kind, die altijd buiten speelde met anderekinderen en zijn poppetjes (soldaatjes e.d.) was hij verandert in een zorgelijk kind wat niets meer durfde en wilde. Degedacht aan Disneyland maakt hem enigszins blij en anderzijds heel angstig,omdat hij het niet kon overzien. Voor mij als moeder is het moeilijk omdat ikdus nooit kan plannen en omdat ik van nature echt een planner ben is hetloslaten van die planning een enorme opgave. Over de jaren heen heb ik veelgeleerd maar het blijft lastig. Dus ook deze keer.
 
Omdat Thomas een afspraakhad bij zijn psychiater in Heeze voor een aantal testjes hadden we afgesprokendat we na deze testjes zouden kijken of hij het aandurfde om samen naarDisneyland te rijden. Ondanks dat er niets zeker was, had ik natuurlijk tochhet nodige moeten voorbereiden, zoals vrij vragen van het werk, wat kledingnemen en wat adressen van verblijfplaatsen rondom Disneyland Parijs. Zijnoudste broer zou tot Heeze meegaan om ons wat morele steun te geven bij hetmaken van die beslissing.
 
De testjes verliepen goeden de psychologe vond ons avontuur om door te rijden naar Disneyland Parijs eengoed plan. Na het gesprek dronken we wat om te overleggen. Thomas  vroeg eerst of zijn broer meeging maar diegaf aan dat hij al andere plannen had. Dan durfde hij het nog niet aan, maarwilde wel hij er een gezellig een dagje uit van maken.  In de tussentijd wilde hij er toch nog welover nadenken. In mijn achterhoofd had ik de gedachte, laten we dan maar naarAntwerpen gaan want dan zijn we in ieder geval al op de goede weg.
 
We maakten er eengezellige dag van, gingen wat winkelen in Antwerpen en daarna om 17.00 eten bijMac Donalds. Opeens gaf Thomas aan “ik wil toch naar Disneyland Parijs, al benik heel bang maar ik wil het proberen.”We waren allemaal verrast , maar hetkwam recht uit zijn hart. Het feit dat hij dit durfde te ondernemen was voorhem een hele stap na een lange tijd. Dus na snel te hebben overlegd hebben wezijn broer op de terin gezet en zijn gaan rijden richting Parijs.
 
Onderweg kletsten we heelwat af, luisterden naar muziek en zagen dat het steeds donkerder werd. Ik lietniets merken maar van binnen werd ik best wel bang. Het was toch minsten 5 uurrijden en ik was alleen met een kind. Wat als er iets gebeurt onderweg? Had ikwel geld genoeg op mijn rekening? Of wat als we het niet  kunnen vinden en verdwalen op eenzame wegen?Inmiddels had ik namelijk gemerkt dat min Tom Tom alleen in Nederland werkte.
 
Op dat moment was ik noghelemaal niet bang dat we geen onderdak zouden vinden. Het idee dat er meervakantie gangers zouden kunnen zijn was me totaal ontschoten. Gelukkig maarwant er waren zorgen genoeg en het werd steeds later.
 
Voor we bij Parijs kwamenzagen we ook nog de bordjes “Parque Astrics”wat een attractie park is met alshoofdpersonen de verhalen van Astriks en Oblix uit Galileo en hun gevecht tegende Romeinse verzetters.  Thomas vond ditwel erg leuk en gaf aan dat we daar misschien op de terug weg heen konden gaan. Ik was op dat moment alleen maar bangof, hoe en wanneer we in Disneyland aan zouden komen.
 
 
 
Eindelijk  zagen de bordjes Disneyland Parijs, die ikbraaf volgde maar ineens w aren ze weer verdwenen. Na meer dan uur zoeken enrondjes rijden kwamen we eindelijk bij de ingang en zagen velen hotels enandere verblijf plaatsen.  Maar narondvragen bleek het een speciaal weekend met vele aanbiedingen voor DisneylandParijs, en stonden er rijen mensen met kinderen bij de incheckablies tewachten. Het bleek  dus allemaal vol ener was helaas weinig kompassie voor mijn verhaal. Alleen van een receptionistkregen we alle steun en kompassie. Hij belde alle mogelijke verblijfplaatsen inde buurt maar helaas was echt alles vol. Hij gaf ons aan even te wachten enwist na enige tijd een kamer te bemachtigen door een afzegging. Helaas maarvoor een nacht zei hij maar hij stond erop dat ik s’morgens om 7.30 zou komen.Dan zou hij nog eens voor ons proberen want je wist maar nooit. We lagen om2.30 in bed en waren echt doodmoe. Maar de volgend dag om 7.30 stond ik bij debalie, want ja met een nachtje zou dit avontuur alsnog een fiasco worden. Ikzag me echt niet na een lange dag Disneyland uitgeput terugrijden naar huis metslechts 4,5 uurtjes slaap.
 
 
 
Dezelfde receptionist wasgelukkig nog aanwezig en wist direct waarvoor ik kwam. Hij gebaarde dat ikmoest gaan zitten want hij moest even met collega’s overleggen. Na een half uurkwam hij terug met een brede glimlach wat mij hoopvol stelde. Hij gaf aan dater zojuist een annulering  was gekomenomdat iemand ziek was geworden. Hij vond dat ik wel erg veel geluk had want metzo’n aanbiedings weekend komt dit zelden voor. Ondanks het feit dat we niethadden gereserveerd probeerde hij ook nog een mooie korting te regelen. Met eenentree pas voor 2 dagenvoor 2 personen in zowel Parc Disney land als Parc WaltDisney Studio’s (beide parken liggen naast elkaar)ging ik terug naar onzekamer. Inmiddels was mijn zoontje wakker geworden en kon ik hem met het nieuwsverblijden dat alles gewoon door kon gaan.
 
 
 
Daarna hebben we de tijdvan ons leven gehad. Het hotel was helemaal ingericht op kinderen, zelfs deeetzaal had een grote piraten boot waar kinderen tussen het eten door naarhartelust speelden en er was een zwembad waar van s’morgens tot s’avonds ingezwommen kon worden. Door het wat mindere weer waren de rijen in beide parken niette lang en konden we bijna overal in. Ondanks zijn angst en het feit dat hijtijd en ruimte moeilijk in kon schatten gaf mijn zoontje zich helemaal over aanhet avontuur. Hij ging overal in, stapte zelf op dingen af en maakte overal vriendjesook in het zwembad waar we sávonds altijd gebruik van maakten. We hadden samenzo’n plezier en ik had het gevoel dat ik mijn kind terug had gevonden. Ikgenoot van zijn blije gezicht en grapjes. Ik werd er zelf ook weer helemaalblij van en voelde me voor het eerst in lange tijd weer ontspannen en gelukkig.
 
 
 
Na 2 heerlijke dagenmoesten we uitchecken en reden weer richting Belgie/Nederland. Natuurlijkkwamen we weer langs Parc Astics en Thomas riep. “mama zullen we daar ook heengaan nu we hier toch zijn.”? Ik weet dat het een rare impuls was maar ik wildedit gevoel van euforie en ons geweldige samen zijn in dit avontuur zo langmogelijk vast houden. Dus reed ik het park in en kregen we zonder moeite eenkortings kaartje voor 2. Dit was een nog mooiere ervaring want in dit park vindje alleen maar Fransen en alles gaat ook echt gezellig en gemoedelijk. Het weerwas prachtig en overal stonden gezellige picknick tafels waar je met je eigeneten en drinken kunt gaan zitten met het hele gezin. Natuurlijk kun je er ookbroodjes, friet en van alles kopen maar het hoeft niet.  En de prijzen zijn zeer redelijk, en wederomweinig wacht tijden, heel veel te zien en te beleven en een fijne sfeer. Wegenoten allebei evenveel en om 17 uur namen we zeer tevreden en uitgeput afscheiden reden naar huis. Deze keer non stop. Thuisgekomen hebben we nog heel veelnagepraat samen met mijn oudste zoon. Het was een avontuur om nooit te vergetenen het heeft me mezelf en mijn zoontje Thomas terug gegeven.
 
 
 
Inmiddels gaat hetoverigens super met Thomas, hij ontwikkelt zich zeer voorspoedig en is weer datlieve, blije speelse kind wat ook weer buiten speelt. We hebben samen eenschool gekozen voor natuurlijk leren en de juiste  begeleiding gevonden. Van andere instantiesen scholen hebben we voorgoed afscheid genomen. Mijn kind is anders, maar netals iedereen heeft hij het recht hier te zijn en heeft hij recht op waarde,liefde en respect. Hij heeft het recht zichzelf te zijn en zich op zijn eigentempo te ontwikkelen tot een waardevol mens in onze maatschappij.  Samen zorgen we ervoor dat hij dat krijgt enook weer aan anderen door kan geven.  Ikweet zeker dat het bovenstaande avontuur nodig was om dit te bereiken voormezelf en voor hem.
 
 
 
Nanda Bakker
 
 
 
22-9-2011
 

1 Reactie op Reisverhaal: Ons avontuur naar Disneyland Parijs waar we onszelf en elkaar weer heben gevonden.:

Comments RSS
Thony van Oeveren on woensdag 21 maart 2012 10:16
Hallo Nanda, Ik heb vol verbazing, met ingehouden adem zitten lezen. Het heeft mij ontroerd en geraakt.
Reageren op een reactie

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint